Eftir  Svanhvíti Yngvadóttur

Ég greindist með sykursýki árið 2001. Ástæða þess að ég er að skrifa þennan pistil er sú að ég kynntist sykursýkisdælunni fyrir rúmu ári síðan og mig langaði til að deila með öðrum minni lífsbreytingu sem orðið hefur hjá mér vegna dælunnar.

Ég sprautaði mig oft á dag áður og var ávallt að berjast við sykurinn og passa það að ég fengi ekki sykurfall. Ég var algjörlega búin að missa trúna á sjálfri mér og var óörugg með mig nánast í öllu sem ég tók mér fyrir hendur og þá sérstaklega ef einhver líkamleg hreyfing fylgdi með. Það má með sanni segja að ég var eiginlega sest í sófann og búin að ákveða það að hreyfing væri eitthvað sem væri búið spil hjá mér nema stuttir göngutúrar.

Í ágúst 2009 kynntist ég hinsvegar insúlíndælunni, í fyrstu var ég ekki alveg viss um að ég myndi vilja hafa þetta tæki á mér allan sólahringinn og kveið því að fá hana og spurði mig oft hvað ég væri að fara út í en ákvað loks að prufa. Eftir að ég fékk dæluna hefur líf mitt breyst til muna og mér líður miklu betur, sjálfstraustið hefur einnig aukist. Ég er farin að spila babington og fótbolta í hverri viku ásamt því að mæta í ræktina reglulega án þess að fá kvíðakast yfir því hvort ég fái sykurfall í eða eftir æfinguna. Blóðsykurinn er miklu jafnari núna og ég hef ekki fengið sykurfall síðan ég fékk dæluna. Það er mun auðveldara að fylgjast með blóðsykrinum og dælan hjálpar mér að leiðrétta blóðsykurinn og segir mér hversu margar einingar ég þarf að gefa mér ef blóðsykurinn mælist hár.

Fjölskyldan talar líka um það að ég sé miklu meira lifandi og mun hressari eftir að ég fékk dæluna. Á einu og hálfu ári hefur mér tekist að ná mér ótrúlega á strik ég t.d. kláraði ÍAK einkaþjálfann s.l. vor og finnst mér það mikið afrek þar sem ég var búin að setjast í sófann og ákveða að þar ætti ég heima með þennan skrítna sjúkdóm sem ég skildi ekki en með hjálp dælunnar stóð ég upp og skil núna betur en nokkru sinni fyrr hvað blóðsykur getur haft hamlandi áhrif á líkamlegu og ekki síst andlegu hliðina.