Eftir Birki Friðfinnsson

Ég greindist með insúlínháða sykursýki 14 ára gamall en í apríl næstkomandi verða komin 13 ár síðan.  Fyrstu tvö árin blandaði ég upp í sprautu og gaf mér tvisvar sinnum á sólarhring.  Þegar fram liðu stundir skipti ég svo yfir á penna, sem var á þeim tíma mikill munur.  Munurinn var aðallega sá að mér fannst hafa myndast smá slaki varðandi hvenær matartímar voru og eins var hægt að gera sér smá dagamun ef einhversstaðar voru í boði örlítil sætindi eða annað slíkt.
Á árunum sem fylgdu í kjölfarið var meðferðinni breytt lítillega, þá aðallega varðandi hvaða insúlín voru notað þ.e Novorapid kom í stað Actrapid insúlíns og Lantus kom í stað Insulatards. Þetta voru hvort tveggja breytingar til bættrar meðferðar og líðan, þar sem dró verulega úr alvarlegum sykurföllum en þá þurfti í mörgum tilfellum að grípa til neyðarsprautunnar  til þess að ég kæmist aftur til  meðvitundar.

Það var svo í ársbyrjun 2007 sem ég fékk insúlíndæluna.  Þá má segja að lífið hafi gjörbreyst  til hins betra.  Helstu kostir insúlíndælunnar eru þessir:

- Ekki þarf að vakna á sérstaklega morgnanna til þess að gefa sér, ef svo ber við að hægt sé að sofa frameftir.
- Mér reiknast til að stungur með pennum hafi verið orðnar hátt á 15 tug þúsunda, en mín meðferð miðaðist við 5 stungur á dag í stað einnar á þriggja daga fresti nú, en þá er skipt um plástur.
- Hægt er að mata dæluna á upplýsingum úr blóðsykurmælum og þannig getur hún komið með uppástungur varðandi gjöf insúlíns.
- Stærsti kosturinn er svo sá að nú býðst þeim sem eru með nýrri gerðir dæla að fá nema sem mælir blóðsykur stöðugt úr vefjum þannig að nóg er að ýta á ESC takkann á dælunni til að sjá hvernig staðan er.
- Þetta auðveldar meðferðina til muna ef eitthvað hefur vantað uppá að stjórnunina áður.

Þar sem ég er lærður vélstjóri og er ekki alltaf heima í mat gerir insúlíndælan mér kleyft að hafa betri stjórnun á sykrinum í vinnunni.  Þegar farið er út á land í vinnuferðir er oft ekki í boði að borða annað en sjoppufæði en það hefur reynst mér afar erfitt. Ég sé fyrir mér að það verði auðveldara með sykurnemanum.  Ég sé einnig að þetta geti reynst stéttum eins og smiðum og öðrum þeim sem starfa í iðngreinum afar vel vegna þess að þá þarf ekki að taka blóð úr puttanum öllum stundum.  Iðnaðarmenn eru ein þeirra stétta þar sem menn (og iðnaðarkonur:)) eru ekki alltaf hreinir á höndum en þá er sýkingarhætta meiri en ella.

Kostirnir eru að mínu mati ótvíræðir þó að það sé vissulega kannski ekki fyrir alla að hafa þetta litla tæki hangandi í beltinu sínu öllum stundum. Fyrir mitt leiti tók ekki nema örfáa daga að aðlagast þessu tæki sem er nú sem hluti af mér eins og GSM símar svo fjölmargra.